Jakie istnieją style pływackie?

Style pływackie

Pływanie stylem grzbietowym najmniej nadwyręża plecy, i również stanowi prawidłowym szkoleniem wzmacniającym cały gorset mięśniowy kręgosłupa. Spośród ostatniego początku technologia ta promowana stanowi postaciom z smutkami pleców. Osoba płynąca leży płasko na wódce z płcią przekazaną do głowy, co pomaga oddychanie.

Główną rolą napędową są ramiona – pływak wymachuje nimi naprzemiennie, panując nad taflą wody raz prawą, raz lewą rękę za osobę. Ramię, spływając do wody, winno stanowić zupełnie rozwinięte w zbiorniku łokciowym, i pod wodą powinno ugiąć się pod kątem ok. 90-110 w celu zewnętrznym. Nogi i działają naprzemiennie – w kryzysie kroku w głowę jedna noga mało się ugina, i inna, wykonująca styl w otwór, zupełnie się prostuje (pożądany istnieje choćby przeprost). Raty są obciągnięte, i osoba jest płasko na wodzie, dzięki czemu ciało przybiera hydrodynamiczny kształt.

Płynąc stylem grzbietowym powinien dbać, aby jeszcze rozwijać biodra wypchnięte do władze (to praca nóg stoi się efektywniejsza). Tułów powinien lekko łączyć się przy zakładaniu ręki do wody – np. przy zakładaniu prawego ramienia określona jest czuła rotacja mięsa w porządną stronę.
4. Style pływackie: styl motylkowy

Styl motylkowy, określany także delfinem, wymaga perfekcyjnej techniki, ogromnej role oraz organizacji. Spośród bieżącego motywu niezwykle rzadko idą nim klienci, i dla zaawansowanych pływaków jest dobre wyzwanie. W zestawieniu do indywidualnych kierunków, jakie oczywiste są ludzkości z setek lat, motylka odkryto całkiem niedawno, gdyż w 1935 roku. Przeprowadził tego fizyk Volney Wilson, który wymyślił delfina na treści obserwacji ruchu ryb. Trzy lata później wynikając tym trendem wygrał kwalifikacje olimpijskie (motylek wtedy po kraulu najszybszy ruch pływacki), jednak został odrzucony ze powodu na cudzą to technikę. Właśnie w 1956 roku wojna w zabiegu motylkowym została przyznana za oficjalną konkurencję Letnich Igrzysk Olimpijskich.

Nauka delfina rozpoczyna się z opanowania „falującego” ruchu ciała – wierzy on na bieżącym, że osoba, klatka piersiowa, biodra i stopy ciągną się samodzielnie w administrację oraz w otwór (np. gdy osoba stanowi w gwiazdy, do władzy idą biodra), ale razem tworzą spójny ruch posuwający całe ciało do początku. Dopiero wówczas rozwija się pracę rąk, nóg, umiejętność prawidłowego oddychania. Perfekcyjne opanowanie języka motylkowego nie jest rzeczywiste bez pomocy doświadczonego trenera. Sama myśl jest w paru krokach – nie odda się, właśnie gdy np. w losie kraula, nauczyć motylka podczas dwóch, trzech sesji treningowych. Dlatego sposób ten zajęty stanowi dla starych, ambitnych pływaków.
5. Style pływackie: piesek

Tak nazywany pies to najszczerszy język pływacki, popularny szczególnie wśród dzieci, które właśnie wliczają się pływać. Tymczasem jest najbanalniejszą metodą pływania znaną ludzkości – widzi się, iż obecny klucz nawiązywania się w wódce był oznaczony aktualnie w okresach starożytnych. Nasi dziadkowie może zapoznali się go w finału obserwacji pływających zwierząt.

Technika psa jest spokojna do przejęcia natomiast w ciężkiej różnicy intuicyjna. Pływak spoczywa na wodzie klatką piersiową do grobu i macha dłońmi w głowę oraz w otwór zataczając małe kółka. Nogi pracują naprzemiennie, wykonując pionowo ruch nożycowy. Choć pies jest językiem kilku wartościowym oraz raczej wolnym, jego właściwością jest gra także błąd konieczności wynurzania kończyn ponad taflę wody. Spośród ostatniego powodu powszechnie przeznacza się go w wojsku jako lekki styl pływacki doskonały do zakradania się.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *